Kalendarium

Czwartek, 2016-06-30

Imieniny: Arnolda, Emiliany

Statystyki

  • Odwiedziny: 131607
  • Do końca roku: 184 dni
  • Do wakacji: WAKACJE!!!
Jesteś tutaj: Start / Dla rodziców

Dla rodziców

 

 

 

01 czerwca      Dzień Dziecka- piknik w  ogrodzie przedszkola, gry i zabawy sportowe ,kiełbaski

    Na dzień  9 czerwca zaplanowano wycieczkę dla wszystkich dzieci do Przysieczy, w programie wycieczki

           przewidziano : pieczenie kiełbasek , przejazdy bryczką , zwiedzanie stadniny ( koszt wycieczki 35 zł / os.)

   01

      -   Dnia 20 maja wszystkie dzieci uczestniczą w korowodzie z okazji Dni Nysy

      -  Dnia 16 maja dzieci z oddz. III uczestnicza w konkursie Piosenki Europejskiej

     -  Dnia 6 maja dzieci z oddz. III uczestniczą w Proscenium organizowane przez NDK z bajką O żabkach w zielonych czapkach

      -  Dnia 28 kwietnia  dzieci wychodzą do kina na film Kung-fu Panda

      -  W dniu 22 kwietnia dzieci 6 letnie uczestniczą w konkursie plastycznym Razem w Europie

      -    Dnia 22 marca dzieci z grupy III Słoneczka -uczestniczą w warsztatach organizowanych przez muzeum

          pt. Wyczarowane z papieru

     -    W dniu 30 marca tj . środa dzieci 5 letnie będą uczestniczyły w zajęciach nt.pierwszej pomocy

           prowadzone przez funkcjonariuszy policji.

    

      -

 

 

      Model absolwenta przedszkola

 Jest:

-         otwarty i tolerancyjny ,życzliwie nastawiony do świata i ludzi ;

-         wyposażony w wiedzę i umiejętności dostosowane do swoich możliwości ;

-         odpowiednio przygotowany do obowiązku szkolnego ;

-         odpowiedzialny za swoje zachowanie ;

-         aktywny ,dociekliwy i kreatywny

 

      Zna :

 

      -    swoje miejsce w społeczności lokalnej – mieszkam w Nysie ;

-         swoje miejsce w świecie –jestem Polakiem , mieszkam w Polsce ,mówię po polsku ;

-         symbole narodowe i szanuje je ;

-         prawa wynikające z Konwencji Praw Dziecka

-         swoje zalety i mocne strony ;

 

    Umie :

-         akceptować siebie i innych

-         komunikować się z rówieśnikami i dorosłymi ;

-         obcować ze sztuką –teatrem ,muzyką , plastyką ;

-         dbać o swoje zdrowie i bezpieczeństwo ;

-         być odpowiedzialnym za pielęgnowanie i zachowanie naturalnego środowiska ;

-         okazywać pomoc słabszym ,młodszym ,niepełnosprawnym

 

    

Misja przedszkola Podążaj za marzeniami -czyli wychowanie przez aktywne uczestnictwo

albowiem ,wychowanie przez aktywne uczestnictwo zmierza do wykształcenia takich cech osobowości jak samodzielność ,otwartość, kreatywność ,odpowiedzialność ,świadomość własnej wartości  ,umiejętność współdziałania w zespole.

1Przygotowanie dzieci do pełnienia ról społecznych przez stwarzanie warunków do naśladownictwa i identyfikacji:

-          udział w zabawach naśladowczych

-          inscenizowanie przez dzieci tekstów literackich

-          kultywowanie tradycji i obrzędów ludowych

-          zapewnienie różnorodnych form życia kulturalnego

-          stosowanie gimnastyki twórczej

-          prowadzenie zabaw rytmicznych ,dramy ,tańca ludowego   i współczesnego

-          integrowanie grupy dziecięcej z zastosowaniem zabaw integracyjnych,

metod relaksacyjnych oraz wspomagających rozwój psychofizyczny dziecka

-podział ról podczas prac społeczno-użytecznych i samoobsługowych

( dyżur , wywiad , zadanie do wykonania )

-          udział w zabawach z elementami poszukującymi i odkrywającymi

( doświadczenie ,zabawy w terenie ,spacery ,wycieczki ,gry i zabawy zespołowe )

2.Rozwój twórczości plastyczno-technicznej

-eksperymentowanie na różnorodnym materiale plastycznym

-poznanie technik płaskich i przestrzennych

organizowanie wystawek dziecięcych

3.Zapewnienie warunków do rozwoju umysłowego :

-          nauka języka obcego

-          nauka czytania metodami aktywnymi z przygotowaniem ręki do nauki pisania

-          prowadzenie biblioteczki grupy

-          poznawanie pojęć matematycznych

-          obcowanie z przyrodą ( obserwacja ,zbieractwo ,hodowla ,

wycieczki do parku ,na pole ,do zoo )

          -   wychowanie proekologiczne

 

 

 

 

Procedura przyprowadzania i odbierania dzieci z przedszkola

 

I.     PRZYPROWADZANIE DZIECKA DO PRZEDSZKOLA

1.   Dzieci są przyprowadzane do przedszkola i odbierane z przedszkola przez rodziców (opiekunów prawnych).

    Są odpowiedzialni za ich bezpieczeństwo w drodze do przedszkola i z przedszkola do domu.

2.   Rodzice osobiście powierzają dziecko nauczycielowi lub osobie pełniącej dyżur w sali zbiorczej

    W przeciwnym wypadku żaden pracownik przedszkola nie może ponosić odpowiedzialności za bezpieczeństwo i zdrowie dziecka.

3. W godzinach od 6.30 do 7.30 rodzice (opiekunowie prawni) przyprowadzają dziecko do sali zbiorczej. Punktualnie od godz. 7.30 czynne są już wszystkie grupy. Dzieci rozchodzą się do swoich sal pod opieką nauczycieli. Od tej godziny rodzice przyprowadzają dzieci do sali danej grupy.

4.Nauczyciel przyjmujący dziecko pod opiekę od rodziców zobowiązany jest zwrócić uwagę na wnoszone przez dziecko zabawki i przedmioty – czy są one bezpieczne i nie stwarzają zagrożenia.

5. Rodzice (opiekunowie prawni) zobowiązani są przyprowadzać do przedszkola dzieci zdrowe i czyste.

6.    Dziecka chorego lub podejrzanego o chorobę nie należy przyprowadzać do przedszkola. Dzieci np. zakatarzone, przeziębione, kaszlące nie mogą przebywać w grupie z dziećmi zdrowymi. Nauczyciel ma prawo poprosić rodzica o dostarczenie zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do uczęszczania dziecka do przedszkola.

7.  Rodzice mają obowiązek zgłaszania wszelkich poważnych dolegliwości dziecka i udzielania wyczerpujących informacji na ten temat. Alergie pokarmowe, wziewne należy zgłaszać wyłącznie pisemnie, dołączając zaświadczenie lekarskie.

8.   Po każdej nieobecności dziecka spowodowanej chorobą zakaźną rodzice zobowiązani są do przedłożenia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego zakończenie leczenia.

II.   ODBIERANIE DZIECKA Z PRZEDSZKOLA

1.         Dzieci mogą być przyprowadzane i odbierane przez inne osoby dorosłe upoważnione na piśmie przez rodziców (opiekunów prawnych), zdolne do podejmowania czynności prawnych. Upoważnienie pozostaje w dokumentacji przedszkola. Może ono zostać w każdej chwili odwołane lub zmienione. Wzór upoważnienia do odbioru dziecka z przedszkola stanowi załącznik nr 1 do niniejszej procedury.

2. Rodzice (opiekunowie prawni) ponoszą odpowiedzialność prawną za bezpieczeństwo dziecka odebranego z przedszkola przez upoważnioną przez nich osobę.

3. Jeśli dziecko będzie się opierało, płakało lub z innych przyczyn nie będzie chciało wyjść z przedszkola z osobą upoważnioną przez rodziców, dziecko nadal pozostanie pod opieką nauczyciela, a dyrektor lub (w przypadku jego nieobecności) nauczyciel niezwłocznie skontaktuje się telefonicznie z rodzicami w celu ustalenia dalszego postępowania.

4.Wydanie dziecka osobie upoważnionej przez rodziców nastąpi po wcześniejszym okazaniu przez taką osobę dowodu osobistego – nauczyciel zobowiązany jest do wylegitymowania tej osoby.

5.  W przypadku telefonicznej prośby rodzica, upoważnienia słownego, nauczyciel zobowiązany jest wykonać telefon sprawdzający do rodzica i potwierdzić wcześniejszą informację. Zaistniałą sytuację należy odnotować w rejestrze upoważnień telefonicznych, który stanowi załącznik nr 2 do niniejszej procedury.

6.  Nauczyciel każdej grupy jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji adresów zamieszkania, miejsca pracy i numerów kontaktowych rodziców, prawnych opiekunów dzieci oraz osób upoważnionych pisemnie przez rodziców do odbioru dziecka.

7. Odbiór dziecka następuje w danej grupie do godziny 15.00–15.30 (w zależności od grafiku pracy nauczycieli), a od godz. 15.30 do 17.00 na sali zbiorczej.

8. Nauczyciel powinien nie tylko wiedzieć, ale także widzieć, kto odbiera dziecko z przedszkola. Z terenu przedszkolnego można pozwolić dziecku odejść dopiero wtedy, gdy rodzic (osoba upoważniona) dotarł na miejsce pobytu grupy.

9.   Przedszkole może odmówić wydania dziecka w przypadku, gdy stan osoby odbierającej dziecko wskazuje na spożycie alkoholu czy zachowanie agresywne. W takim przypadku personel przedszkola ma obowiązek zatrzymać dziecko w przedszkolu do czasu wyjaśnienia sprawy. W takich okolicznościach nauczyciel zobowiązany jest skontaktować się z drugim rodzicem lub osobą upoważnioną przez rodziców. O zaistniałym fakcie powinien zostać poinformowany dyrektor lub jego zastępca.

 

10.      Życzenie rodziców dotyczące nieodbierania dziecka przez jednego z rodziców musi być poświadczone przez orzeczenie sądowe.

III. POSTĘPOWANIE W SYTUACJI NIEODEBRANIA DZIECKA Z PRZEDSZKOLA LUB ZGŁOSZENIA SIĘ PO DZIECKO OSOBY NIEMOGĄCEJ SPRAWOWAĆ OPIEKI

  1. Dzieci powinny być odbierane z przedszkola najpóźniej do godziny 17.00.
  1. W przypadku braku możliwości odbioru dziecka z przedszkola (w godzinach pracy przedszkola – sytuacje losowe) rodzice lub opiekunowie zobowiązani są do poinformowania o zaistniałej sytuacji oraz do uzgodnienia innego sposobu odbioru dziecka.
  1. W razie wyczerpania wszystkich możliwości odbioru dziecka przez rodziców, prawnych opiekunów lub osób upoważnionych pisemnie nauczyciel ma obowiązek powiadomić o zaistniałej sytuacji dyrektora przedszkola oraz skontaktować się z Policyjną Izbą Dziecka.
  1. Z przebiegu zaistniałej sytuacji nauczyciel sporządza protokół zdarzenia podpisany przez świadków, który zostaje przekazany do wiadomości dyrektora, Rady Pedagogicznej i Rady Rodziców.

IV. POSTANOWIENIA KOŃCOWE

 

    1    Z procedurą przyprowadzania i odbierania dzieci z przedszkola zostali zapoznani wszyscy pracownicy przedszkola w dniu 28.08.2014

   2     Potwierdzenia stanowią podpisy pracowników pod procedurą oraz listy obecności rodziców na zebraniach organizacyjnych (wrzesień).

   3     3   Procedura obowiązuje wszystkich pracowników przedszkola, rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola oraz osoby przez nich upoważnione do odbioru dzieci.

 

 

Procedura obowiązuje od dnia 1 września 2014 r., została zatwierdzona przez Radę Pedagogiczną w dniu 28.08.2014 r.

 

 

 

Pogadanka :Jak rodzic może wspierać właściwy rozwój mowy swojego dziecka ?

Rola logopedy   w  informowaniu  rodziców  o istotnych czynnikach   mających wpływ  na prawidłowy  rozwój mowy   u małych  dzieci .

   Pracując w przedszkolu  zetknęłam się z  problemem  narastającego zjawiska  pogorszenia się mowy  u dzieci w wieku przedszkolnym.

  Proces ten wzrastał   systematycznie , obecnie szacuje się że wśród populacji dzieci ok. 40 %  ma kłopoty z mówieniem , czyli wśród maluchów  występują  wady  wymowy ,ale i zasób słownictwa czynnego jest uboższy  . Wskazuję na podstawie obserwacji  i   uwag   Rene   Roy Hill  ( amerykańskiej   logopedy z Alabamy  ) .

czynniki  mające istotny  wpływ   na   prawidłowy rozwój mowy u dzieci to :

•         złe żywienie dzieci  

•         nieprawidłowe nawyki  , zachowanie  przy stole

•         nadużywanie  oglądania telewizji , korzystania z internetu , czy  ixboksów    w zabawach dzieci

•         obniżenie relacji  rodzinnych i koleżeńskich  pomiędzy dziećmi

•         wady  rozwojowe,,

  Mając na względzie poprawę takiego stanu , postanowiłam zapoznać rodziców   i nauczycielki z wyżej  przedstawionym zagadnieniem.

Przygotowałam  ankietę   , którą rodzice wypełnili na początku i pod koniec spotkania.

Wzór ankiety.

Diagnoza słabych i mocnych stron mojego dziecka dla rozwoju mowy

..................................................................................................                              nie                         tak

 1

 oddychanie

Częste infekcje nosa i gardła

       

*

   

Chore zatoki

 

*

   

Otwarte usta przy jedzeniu

 

*

   

Wyciągnięty na zewnątrz język podczas chodzenia

 

*

   

Trzeci migdał

 

*

   

Zapalenie ucha środkowego

 

*

 2

    zęby

Prawidłowy zgryz

*

 
   

Ubytki w uzębieniu

 

*

   

Chore zęby

 

*

 3

    język

Potrafi kląskać

*

 
   

Potrafi dotknąć brody i nosa

*

 
   

Potrafi zrobić rurkę z języka

*

 
   

Jest przyrośnięty

*

 

 4

postawa ciała przy jedzeniu

Podpiera głowę

*

 
   

Podpiera stopy

*

 
   

Siedzi wyprostowane

*

 
   

Huśta się na krześle

*

 
   

Ma łokcie na stole

*

 
   

Lubi twarde produkty

*

 
   

Ma zamknięte usta podczas jedzenia

*

 
   

Podpiera ręka głowę podczas jedzenia

 

*

   

Potrafi jeść łyżeczką

*

 
   

Potrafi pić przez słomkę

*

 

 5

aktywność fizyczna

Jeździ na rowerze

*

 
   

Często spaceruje i biega

*

 
   

Często przebywa na spacerze

*

 
   

Pływa  regularnie na basenie

*

 
   

Gra w tenisa

*

 
   

Gra w kometkę

*

 
   

Uprawia koszykówkę , piłkę nożną , siatkówkę

*

 
   

Systematycznie tańczy

*

 
   

Lubi śpiewać

*

 
   

Szybko się męczy

 

*

   6

aktywność poznawcza

Słucha bajek i piosenek

*

 
   

Ma ulubione  gry i zabawy

*

 
   

Nawiązuje kontakty przez mowę

*

 
   

Samo wymyśla zabawę

*

 

   Na pytania zawarte w ankiecie należy odpowiedzieć stawiając znak X obok , a przy ponownym czytaniu znak V w kolorze czerwonym.

Pytania i odpowiedzi mają za zadanie porównać stan wiedzy  rodzica  przed i po prelekcji.

System ankiety jest jakby autokontrolką dla respondenta ,ale i hasłowym przypomnieniem istotnych informacji.

Złe żywienie. Rodzice często zakupują produkty przetworzone ,z dużą ilością konserwantów, fast- foody, chipsy, oranżady, pączki ,cukierki itd.; podają dzieciom żywność w postaci papek i musów  .

Powszechnie wiadomo, że fast-foody szkodliwe ,mają wpływ na otyłość u dzieci , miażdżycę , pruchnicę . My skoncentrujemy się na  , rozwoju aparatu mowy .

 Rozwój żuchwy. Przetworzone produkty nie wymagają dużej sprawności żucia ,dlatego

mięśnie żuchwy są słabiej rozwinięte. Często popełnianym błędem jest nadmierne rozdrabnianie pożywienia , usuwanie skórki od chleba ,wyeliminowanie jabłek , marchewki  - co prowadzi do rozleniwienia sprawności dziecka przy  jedzeniu.

Prawidłowe żucie ma wpływ na rozwój żuchwy.

Rada dla rodziców :

-  wprowadzać produkty wymagające żucia : suchary , gumy itp.;

-  kształtować nawyk mycia zębów

Złe nawyki  w żywieniu to także nieumiejętne karmienie dziecka łyżeczką we wczesnym

dzieciństwie ,podczas którego dziecko powinno przy pomocy warg samodzielnie ściągać pokarm z łyżeczki. Położenie łyżeczki względem warg musi być poziome.

Złym nawykiem jest także karmienie dziecka  smoczkiem ze zbyt dużymi dziurkami,

podawanie picia w kubkach niekapkach  z dużym otworem. Rodzic ułatwiając dziecku

przyswajanie płynnego posiłku ,eliminuje taki odruch jak ssanie , bowiem pokarm sam

wlewa się  dziecku do ust jeżeli dziurki są   zbyt duże. Ważna jest także pozycja dziecka karmionego na rękach nie może odbywać się w pozycji stricte poziomym.

     Kolejnym złym nawykiem jest podpieranie głowy na łokciu przy posiłku. W efekcie

jedna strona żuchwy jest obniżona i nierówno  każda strona  przerabia pożywienie ,

co w niedługim czasie spowoduje nieharmonijny rozwój żuchwy. Warto w tym momencie przypomnieć , że żuchwa stanowi w części ważny element aparatu mowy ,bowiem ma wpływ na rezonans wydobywanego dźwięku.

Aparat mowy to narządy biorące udział w tworzeniu dźwięków. Są ich 3 grupy:

1)Aparat oddechowy- w jego skład wchodzą płuca , przepona ,tchawica i oskrzela.

Materiałem do produkcji dźwięku  jest zasysane i wydychane z płuc powietrze .

2)Aparat fonacyjny: to krtań z rozpiętymi więzadłami (fałdami )głosowymi. Ich ułożenie

odgrywa zasadniczą rolę w procesie mówienia.

3)aparat artykulacyjny: składa się z narządów modyfikujących strumień powietrza

-jamy nosowej ,gardłowej i ustnej, artykulatorów ruchomych –języka ,warg ,podniebienia

miękkiego z języczkiem, artykulatorów  nieruchomych -zębów, dziąseł ,podniebienia twardego.

Należy mieć wgląd także ,aby dzieci przy posiłku miały podparte stopy ,cała sylwetka

była wyprostowana i stabilna. Wszystkie w/w czynniki nie sprzyjają właściwemu rozwojowi żuchwy ,a w następstwie właściwej artykulacji głosek.

Poza tymi nawykami , należy zwrócić  rodzicom uwagę na wysokość położenia poduszki dziecku podczas snu. Stwierdzono ,że zbyt wysoko ułożona poduszka jest przyczyną

nadmiernego rozrostu żuchwy dolnej ,poduszka ułożona za nisko powoduje słaby wzrost żuchwy i utrudnia oddychanie. Właściwy kąt nachylenia poduszki wynosi ok.45 stopni.

Stan uzębienia. Brak zębów ,ubytki w uzębieniu -są przyczyną wad z szeregu z,s ,c; sz,cz,ż ,dż

Rola języka.Sprawność języka ma wpływ na dobrą artykulację głosek  poprzez prawidłowe jego ułożenie , zbliżenie do podniebienia ,wyczucia warg i uzębienia. Najczęściej spotykane  są wady tj, kappacyzm , gdzie dziecko nie mówi k,g-ponieważ nie umie ułożyć języka na podniebieniu ;oraz reranie - dziecko nie mówi ,, r" ,ale mówi ,, l "  i,,  j" w/m , a tu z kolei należy pracować m.in nad ruchami pionowymi języka.

 Oddychanie.Dziecko sprawnie oddychające ,będzie lepiej dotlenione ,ale i  wyraźniej

wybrzmiewało dźwięki. Dźwięk wydawany na wydechu przy pomocy pompy płuc , przechodzi do strun głosowych, następnie do jamy ust ,gdzie rezonuje przy użytku języka ,żuchwy, zębów ,warg i nosa.

Najczęściej spotykane przypadłości ,które może w oddychaniu zniwelować rodzic to:

- trzeci migdał , wymaga interwencji laryngologa;

-         katar ,zatkany nos , częste anginy i przeziębienia.

Schorzenia ,które należy leczyć , zapobiegać przeziębieniom , hartować dzieci.

 Rady dla rodziców

- dla dziecka często przeziębiającego się > ubierać dziecku podkoszulek , który będzie pełnił rolę jakby  drugiej skóry , pomagał będzie chronić dziecko przed wychłodzeniem ;

- podczas spacerów na powietrzu rozmawiać z dzieckiem , udowodniono ,że pojemność płuc podczas rozmowy i  spaceru  wzrasta u osób dorosłych z 0,5 l do 2,5 l , u dziecka do 1,5 l   ;

-wykorzystać  wolny czas dziecka  na  uprawianie sportu : biegi , pływanie , gra w kometkę, gra w siatkówkę ,czyli  te dziedziny ,które wymagają rytmiczności ruchów , unoszenia rąk i sprzyjają wymianie powietrza w  trakcie oddychania ;

- zapobiegać katarom , podawać  suplementy diety mające wpływ na zwiększenie odporności dzieci tj, tran ,propolis ; oraz wyrabiać nawyki prawidłowego korzystania              z chustki do nosa .

Nadużywanie internetu jest zjawiskiem powszechnym i prowadzi do uzależnienie dziecka , ma także wpływ na  kształtowanie się  wadliwej sylwetki , obniżenie sprawności oczu ,nie sprzyja rozwijaniu relacji interpersonalnych , nie zmusza dziecka do prowadzenia konwersacji.

 Brak ćwiczeń w  mówieniu  powoli  powoduje  , że zakres mowy czynnej jest

niższy  w porównaniu z rówieśnikami ( j/w ok. 40 % ),zwiększa się też ilość wad wymowy .

W 2012 r. chińscy naukowcy  ogłosili wyniki badań prowadzonych  w grupie osób uzależnionych od internetu cyt.,, Uzależnienie   od sieci moźe powodować zanikanie obszarów mózgu odpowiedzialnych za emocje i funkcje poznawcze. Porównano skan mózgu osób uzależnionych od internetu i  mało korzystających z  inernetu ,u uzależnionych ważne    obszary mózgu  były mniejsze!  "( tygodnik Angora 2012 r.)

Rada dla rodziców - regulować czas  zabaw  dziecka przy komputerze na rzecz  zabaw   i gier na powietrzu.  

 Wady rozwojowe -można podzielić na 2 grupy :

1.Wady typowe w mówieniu , charakterystyczne dla wieku to m.in :

- zjawisko powstawania nowych zwrotów  i wyrażeń np.,, chcę pomasłować chlebek " , ,,polokować włosy ''; neologizmy  np. ,,tu pracuje gotowarka"( czyt.kucharka ) 

-przestawianie sylab w wyrazach np.kolomotywa zamiast lokomotywa

Wady te ustępują z czasem samoczynnie.  

    Wady wymowy tj. seplenienie , reranie , kappacyzm  - wymagają ćwiczeń z logopedą   i utrwaleń z rodzicem ;

2 .Wady wymagające interwencji  lekarskich , laryngologicznych ,chirurgicznych  ,stomatologicznych , audiologicznych itd. np.przyrośnięty język , niedosłuch , trwały ubytek w uzębieniu , nieprawidłowy zgryz.

Jąkanie -wada o podłożu emocjonalnym - wymaga współpracy z kilkoma specjalistami.

Rada dla rodziców - w ramach współpracy z logopedą skorzystać z całkowitej diagnozy          

 nt. rozwoju mowy i słuchu swojego dziecka w Poradni Medincus - Opole .

Ankietę i  tę  pogadankę stosowałam już kilkakrotnie , demonstrując rodzicom warsztat pracy logopedy tj. : wibratory , poduszeczki , dmuchanki , bloczki zgryzowe , aparat do usuwania rotacyzmu , jedocześnie tłumacząc ich zastosowanie.

W wyniku przeprowadzonych spotkań  uzyskałam od rodziców :

- wsparcie do pracy z dzieckiem w domu ;

- pomoc w doposażeniu sali zajęć  ( lustro ,zasłonki  , szpatułki ,drobne art, spożywcze do ćwiczeń z dziećmi: gumy ,chrupki , ryż dmuchany , wafelki ,ciasteczka) ;

od nauczycielek :

- pomoc w opracowaniu i realizacji  miesięcznych zestawów ćwiczeń oddechowych ,warg

  policzków i języka ;

- mobilizowanie dzieci do kształtowania właściwych nawyków higienicznych  i zachowania  przy stole ;

- tworzenie kącików do zabaw logopedycznych ,wyposażonych w książki , historyjki       obrazkowe , domina obrazkowe , zabawki  do dmuchania ;

- udział 2 nauczycielek w studiach logopedycznych .

      W  przyszłości  prognozuję  utworzenie programu terapii logopedycznej , spowodowanie zatrudnienia logopedy  na co dzień  w każdej grupie wiekowej .

                                                                      Elżbieta Tęczar 

                                                             Przedszkole nr  9 w Nysie

 

                        

 

Ćwiczenia oddechowe wspierające proces mówienia

 

 

Oddychanie jest naturalną czynnością fizjologiczną, niezbędną do życia, a także bardzo ważną dla poprawnego mówienia oraz prawidłowego rozwoju i funkcjonowania aparatu artykulacyjnego.

W dzień i podczas snu dziecko powinno oddychać nosem. Taki tor oddechowy zapewnia właściwy rozwój aparatu artykulacyjnego. Nieprawidłowe oddychanie wpływa niekorzystnie na wymowę.

Oddychanie przez usta powoduje, że powietrze przepływające ponad językiem utrudnia jego właściwą pionizację. Dziecko ma w związku z tym problemy z artykulacją głosek wymagających podniesienia czubka języka / sz, ż, cz, dż, l, r/.

W czasie mówienia powietrze wdychane jest głównie ustami a wydychane ustami lub nosem, w zależności od wypowiadanych dźwięków. Prawidłowy oddech podczas wypowiedzi to rytmiczny szybki wdech wykonany bez podnoszenia ramion i powolny, długi wydech, podczas którego odbywa się wypowiedź.

Dzieci mające kłopoty z prawidłowym gospodarowaniem powietrzem mówią niewyraźnie, nawet jeśli nie mają zaburzeń artykulacyjnych. Zacinają się przy mówieniu, przerywają kwestie w najmniej spodziewanym momencie, “połykają” końcówki wyrazów. Mówią za głośno lub zbyt cicho. W mowę zaangażowane jest całe ciało. Dziecko mówiąc unosi ramiona, wyciąga szyję, staje na palcach itp                                                                                                                             

 Ćwiczenia oddechowe wykonujemy:

1.                  w przewietrzonym pomieszczeniu

2.                  przed jedzeniem lub 2–3 godziny po posiłku

3.                  systematycznie 2–3 razy dziennie przez ok. 2–3 min

4.                  przedłużanie wydechu nie może być zbyt długie, bo może opróżnić płuca z tzw. „powietrza zapasowego” .

Celem ćwiczeń oddechowych jest:

1.                  poszerzenie pojemności płuc,

2.                  wzmocnienie mięśni biorących udział w oddychaniu,

3.                  wyrobienie toru oddechu przeponowego,

4.                  odróżnienie fazy wdechu i wydechu,

5.                  wyrobienie umiejętności szybkiego, pełnego wdechu i wydłużonej fazy wydechowej,

6.                  dostosowanie długości wydechu do czasu trwania wypowiedzi,

7.                  zsynchronizowanie pauz oddechowych z treścią wypowiedzi.

Ćwiczenia oddechowe rozpoczynamy od ćwiczeń, w czasie których dziecko powinno jedynie „bawić się” oddechem. Stopniowo przechodzimy do ćwiczeń trudniejszych, a więc ćwiczeń oddechowych połączonych z elementami gimnastyki całego ciała lub ćwiczeniami fonacyjnymi. Nowe elementy wprowadzamy, gdy dziecko opanowało wcześniejsze etapy kontroli oddechu.

Każde dziecko ma własny indywidualny rytm oddechu, inną pojemność płuc. Dlatego ćwiczenia te każde dziecko wykonuje zgodnie ze swoimi możliwościami.

2. Zestaw ćwiczeń usprawniających prawidłowy oddech

1. Chłodzenie gorącej zupy.

2. Wąchanie kwiatów, zapachów, potraw, kosmetyków.

3. Dmuchanie na zmarzniętą szybę, chuchanie na złączone dłonie.

4. Zdmuchiwanie kropli deszczu, płatków śniegu, piórek, listków w czasie zabaw w przedszkolu , domu  i podczas spacerów.

5. Nadmuchiwanie balonów.

6. Nabieranie powietrza nosem przy zamkniętej buzi i wypuszczanie przy jednoczesnej artykulacji głoski np. /s/ lub /f/.

7. Zdmuchiwanie chrupek, piłeczek, kawałków waty z gładkiej a następnie szorstkiej powierzchni.

8. Dmuchanie na płomień świecy tak, aby go nie zgasić.

9. Dmuchanie na styropianowe zabawki pływające po wodzie (zabawa “Zawijanie do portu”).

10. Puszczanie baniek mydlanych. Dmuchamy na zmianę:

długo – krótko – jak najdłużej
słabo – mocno – jak najmocniej (gotuje się, kipi)

11. Dmuchanie na wiatraczki, w gwizdki.

12. Gwizdanie.

13. Dmuchanie na paski papieru lub wycięte z kolorowego papieru zabawki (zwierzęta, kwiatki, listki, gwiazdki itp.) umieszczone na nitkach i umocowane na stelażu, tak aby jak najdłużej utrzymały pozycję wychylną.

14. Dmuchanie do celu, np. papierowych, styropianowych lub zrobionych z wacików zabawek (rybki do stawu, pająk na pajęczynę, myszki do norki, pies do kości itp.).

15. Dmuchanie na wycięty z papieru grzebień, od strony lewej do prawej, tak, aby na jednym wydechu wychyliły się wszystkie zęby grzebienia.

16. Oddychanie w pozycji leżącej z zabawką ułożoną na brzuchu (“Kołysanka”).

17. Naśladowanie na jednym wydechu śmiechu różnych osób np. dziewczynka: hi, hi, hi, chłopiec: ha, ha, ha, staruszka: he, he, he, mężczyzna: ho, ho, ho.

18. Fonacja samogłosek lub spółgłosek /s, z, sz, ż, w, f/ na jednym wydechu podczas zabawy np. jazda samochodu z przedszkola do garażu, droga ślimaka z lasu do domu itp.

19. Zabawy fonacyjne samogłoskami aaa..., ooo...., uuu..., eee.., yyy ..., iii ...

20. Łączenie samogłosek w pary, po trzy aż do sześciu: aaauuu, aaaooouuu itp.

21. Liczenie na jednym wydechu 1, 2, 3, 4, 5....

22. Wyliczenie na jednym oddechu jak najwięcej wron :

„Jedna wrona bez ogona
druga wrona bez ogona
trzecia wrona bez ogona
(...)
a ta jedenasta, wrona ogoniasta.

W codziennym kontakcie z dzieckiem, rodzic czy nauczyciel przypomina o zasadach prawidłowego oddechu. Dobrym pomysłem jest zabawa “Czarodziejski kluczyk” – zwracamy uwagę na zamykanie buzi i oddychanie nosem.

Uwaga:

Należy pamiętać o tym, że dziecko nie wykona tego zadania, gdy ma katar, przerost trzeciego migdałka lub krzywą przegrodę nosa.

                                                       opracowała:

                                                        nauczyciel logopeda

                                                        mgr Aleksandra Wójs Przedszkole nr 9 w Nysie

   

  ZESTAW ĆWICZEŃ PRZECIW PŁASKOSTOPIU

Zestaw ćwiczeń do wykorzystania przez rodziców w domu. Systematyczne wykonywanie ćwiczeń skutecznie zlikwiduje płaskostopie u dzieci.

1. P.w.- Leżenie tyłem, nogi ugięte w kolanach, ręce pod głową.
Ruch- Dociskanie do podłoża pięt i palców z równoczesnym unoszeniem sklepień stóp,
napinaniem pośladków i dociskaniem pleców do podłoża. / 1 min. /

2. P.w.- Leżenie tyłem, stopy oparte o ścianę.
Ruch- Kurczenie palców i podciąganie pięt, tzw. ”gąsienica”. / 1 min. /

3. P.w.- Leżenie tyłem, chwyt chusteczki palcami stopy.
Ruch- Uniesienie jej w górę /machanie/. / 2 x 10 /

4. P.w.- Leżenie tyłem, nogi ugięte w kolanach.
Ruch- Wtaczanie piłki po ścianie. / 10 x /

5. P.w.- Leżenie przodem, czoło oparte na dłoniach, nogi ugięte w kolanach.
Ruch- Zbliżanie do siebie i oddalanie podeszw , ”klaskanie stopami”. / 10 x /

6. P.w.- Stanie.
Ruch- Chód z wysokim unoszeniem kolan i obciągnięciem palców. / 2 min. /

7. P.w.- Stanie.
Ruch- Przesuwanie pięty do przodu z jednoczesnym podkurczaniem palców,
tzw. ”gąsienica”. / 1 min. /

8. P.w.- Stanie.
Ruch- Chodzenie z ustawieniem stóp w linii, jedna tuż przed drugą lub krzyżowaniem
stóp. / 2 min. /

9. P.w.- Siad, nogi ugięte w kolanach, ręce oparte z tyłu.
Ruch- „Klaskanie podeszwami”. / 10 x /

10. P.w.- Siad prosty.
Ruch- Naprzemienne zginanie i prostowanie stóp z równoczesnym zginaniem
palców. / 2 x 10 /

11. P.w.- Siad na krześle/plecy oparte/.
Ruch- Chwytanie palcami stóp drobiazgów  (chusteczki , kawałki gazet, skarpetki, itp. ) leżących na podłodze i wkładanie ich do pojemnika. / 1 min. /

12. P.w.- Siad na krześle/plecy oparte/,pomiędzy palcami stopy ołówek.
Ruch- Pisanie na kartce papieru. / 2 x 2 min. /

13. P.w.- Siad na krześle/plecy oparte/.
Ruch- Zwijanie palcami stopy opaski elastycznej – (bandażu , wstążki ) / 2 x 1 min. /

14. P.w.- Siad na krześle/plecy oparte/.


Ruch- Rozkładanie i składanie gazety. / 2 min. /

15. P.w- Siad na krześle/plecy oparte/.
Ruch- Rwanie palcami stóp gazety na strzępy i zbieranie do pojemnika / 2 m

                                                  

                                                                                                 opracowała

                                                                                            mgr Aleksandra Wójs nauczyciel Przedszkola nr 9 w Nysie

 

            

 

 



Haloterapia

Oddychając, traktujemy powietrze jako coś naturalnego, często nie myśląc o zagrożeniach dla naszego zdrowia, jakimi są pyły zawieszone w atmosferze. Tymczasem z każdym oddechem w naszym układzie oddechowym gromadzą się drobne cząstki pyłów, które są przyczyną wielu stanów chorobowych. Haloterapia to metoda, która pozwala oczyścić drogi oddechowe z nagromadzonych pyłów.

© Lauren Rinder - Fotolia.com

Wyraz haloterapia pochodzi od greckiego słowa halos, czyli sól. Jej istotą jest przebywanie w pomieszczeniu wypełnionym suchym aerozolem solnym. Polska jest kolebką haloterapii, ponieważ w 1843 roku polski doktor Feliks Boczkowski, pracujący w Wieliczce jako lekarz, na podstawie wieloletnich badań górników jako pierwszy na świecie potwierdził pozytywny wpływ na zdrowie mikroklimatu bogatego w aerozol solny. Wnioski ze swoich badań zapisał w książce pt. „O Wieliczce pod względem historyi naturalnej, dziejów i kąpieli”. Po badaniach doktora Boczkowskiego przeprowadzono szereg badań klinicznych nad działaniem haloterapii. Ich wyniki potwierdziły jej wysoką skuteczność w leczeniu astmy, alergii na pyłki i wielu innych schorzeń. Naturalną, fizjologiczną potrzebą naszego organizmu jest oddech. Oddychamy przez cały czas, najczęściej zupełnie nieświadomie. Oddech jest źródłem życia, gdyż bez niego nie moglibyśmy funkcjonować. Co wiemy na temat składu powietrza, którym oddychamy? Większość z nas nie dostrzega zagrożenia pyłem. Można by pomyśleć, że zanieczyszczenie powietrza jest jak niebo nad naszymi głowami. Pył unosi się w powietrzu i z każdym oddechem przyjmujemy jego dawki o różnym składzie zanieczyszczeń, a większość z nich nie jest widoczna gołym okiem. W naszym układzie oddechowym gromadzą się cząstki o rozmiarach od 2 do 10 mikronów (ludzki włos ma 60 mikronów). Pył o takich rozmiarach może pozostać zawieszony w powietrzu – w zależności od ciężaru właściwego materiału cząstki – od godziny do tygodnia i przemierzyć bardzo długie dystanse mierzone w kilometrach. Najbardziej niebezpieczne dla naszego zdrowia są najmniejsze cząstki, o wielkości ok. 2 mikronów – to one docierają do przestrzeni międzypęcherzykowych. Organizm ludzki nie posiada naturalnych mechanizmów pozwalających na usunięcie nagromadzonych pyłów z przestrzeni międzypęcherzykowych. Zawarte w powietrzu pyły pochodzą z bardzo różnych źródeł. Są to m.in. mikroorganizmy, kurz przemysłowy, kurz pochodzący z pomieszczeń mieszkalnych, spaliny, dym tytoniowy itp. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego na temat ilości pyłów w 2009 roku jedynie transport drogowy wytworzył 73 240 ton pyłu. Badania epidemiologiczne wskazują, że skutkiem narażenia na działanie pyłu są różne stany chorobowe związane nie tylko z układem oddechowym. Szkodliwe substancje przenikające do naszego organizmu mają wpływ na funkcjonowanie wielu narządów wewnętrznych.

Jednym ze schorzeń mających ścisły związek z zanieczyszczeniem środowiska są coraz powszechniejsze alergie. Według danych z badania przeprowadzonego przez jeden z zakładów Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego alergia jest utrapieniem 14 mln Polaków, natomiast katar alergiczny dotyczy aż 9 mln z nas. Nie leczona alergia prowadzi do astmy, której objawy w swoim życiu odczuło 5,5 mln Polaków. Jak wykazały badania kliniczne, wiele osób może odczuć ulgę, jeśli będą miały okazję skorzystać z haloterapii. Ogromną zaletą tej metody jest fakt, że stymuluje naturalne właściwości obronne organizmu – w przeciwieństwie do leków, które działają w sposób bezpośredni na jednostkę chorobową, nie angażując naturalnych systemów obronnych i powodując rozleniwienie naszego systemu immunologicznego. Lecznicze właściwości soli zostały zauważone już w starożytności. Haloaerozol polepsza właściwości śluzu oskrzelowego, stymuluje działalność tkanki nabłonkowej oskrzeli i ruch rzęsek, które zaczynają aktywniej wyprowadzać szkodliwe substancje. Aktywizuje się naturalne oczyszczanie dróg oddechowych, zmniejsza się obrzęk oskrzeli oraz polepsza się krążenie krwi. Aktywne jony ujemne aktywizują metabolizm i miejscową ochronę tkanek, wpływają pozytywnie na układ krążenia, układ wewnątrzwydzielniczy, przewód pokarmowy i błony śluzowe układu oddechowego.

 

Epidemia otyłości wśród dzieci

Fot. Sxc.hu

Polscy rodzice najchętniej ze swoimi dziećmi chodzą na spacery (56 proc.), ale zaraz za nimi do najczęstszych zajęć należy siedzenie przed telewizorem (38 proc.).

Informuje o tym „Rzeczpospolita”, powołując się na sondaż firmy badawczej TNS.

A lekarze alarmują: w Polsce trzeba traktować sport i aktywność fizyczną jako konieczność. Wśród dzieci rozprzestrzenia się epidemia otyłości – dotyka co piątego chłopca i co siódmą dziewczynkę. Pojawiają się już cukrzyca i nadciśnienie.

Trend jest fatalny i jeśli nic się nie zmieni w 2035 r. 1/2 Polaków będzie miała nadciśnienie, a otyła będzie 1/3. Łatwiej nas namówić do brania leków niż zmiany trybu życia, a postawy wobec aktywności fizycznej kształtują się właśnie w dzieciństwie – podkreśla „Rzeczpospolita”.

Tymczasem przykład rodziców nie jest najlepszy: aż 33 proc. przyznaje, że sportu nie uprawia w ogóle; o wspólnych wycieczkach rowerowych mówi tylko 22 proc. rodziców, a na basen z dzieckiem chodzi co dziesiąty.

Socjologowie widzą zależności: o spacerach mówią najczęściej rodzice dzieci od 4 do 6 lat, a wspólne spędzanie czasu przed telewizorem to domena rodziców nastolatków (14-18 lat). Z kolei na rowerowe wycieczki jeżdżą rodzice dzieci z podstawówek.

BEZPIECZNE DZIECKO NA DRODZE

Nadeszła wiosna, robi się coraz cieplej, zbliżają się wyczekiwane przez wszystkich wakacje, a co za tym idzie - dzieci coraz więcej wolego czasu spędzają na świeżym powietrzu. Chętniej zamieniają gry komputerowe i telewizor na zabawy i rekreację w plenerze: jazdę na rowerze, rolkach, grę w piłkę. Nie zawsze jednak dzieci korzystają z miejsc przystosowanych do tych zabaw i zapominają o zachowaniu podstawowych zasad bezpieczeństwa. Nie wszyscy rodzice są w stanie kontrolować, jak z wolnego czasu korzystają ich pociechy.

To właśnie w okresie wiosenno-letnim dochodzi do największej liczby wypadków z udziałem dzieci. Każdego roku około 600 ginie w wyniku wypadków drogowych jako pieszy, pasażer lub rowerzysta, a ponad 12.000 zostaje rannych.

Wielu rodziców zdecyduje się wyjechać w wolne dni ze swoimi pociechami poza miejsce swojego zamieszkania, ważne jest wiec aby odpowiednio przygotować się do podróży i tym samym uczynić ją bezpieczna. Pamiętajmy że nieodpowiednio przewożone dziecko, bez fotelika i zapiętych pasów, nawet takie małe, o wadze 10 kg, przy zderzeniu z prędkością zaledwie 50 km/h napiera na oparcie przedniego siedzenia z siłą 100 kg!!!
Wielu wypadków można uniknąć przypominając dorosłych oraz dzieci o grożących im niebezpieczeństwach i o tym, jak się przed nimi zabezpieczać.

Przygotowanie młodego pokolenia do bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym jest jednym z najważniejszych zadań osób dorosłych, a zwłaszcza rodziców. Oto kilka praktycznych wskazówek dotyczących bezpieczeństwa:

  • Należy pomagać dzieciom zapamiętywać poznane przepisy i zasady ruchu drogowego
  • Konsekwentnie egzekwować ich przestrzeganie
  • Zapewnić dziecku bezpieczne dotarcie do miejsca zabawy
  • Zadbać o to, by rower miał właściwe oświetlenie i sprawne hamulce
  • Pamiętać by podczas jazdy rowerem, na wrotkach czy deskorolce dziecko było zawsze wyposażone w kask i ochraniacze
  • Rozmawiać o zauważonych niebezpiecznych sytuacjach drogowych
  • Nie pozwalać dziecku samodzielnie poruszać się rowerem przed osiągnięciem odpowiedniego wieku i zdaniem egzaminu na kartę rowerową
  • Zadbać by dziecko zawsze było przewożone w odpowiednio zamontowanym foteliku i zapiętych pasach

Jazda na rowerze to wielka frajda, ale nawet dziecko wyposażone w kask i ochraniacze może zrobić sobie krzywdę, jeśli nie zna podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy uświadamiać dziecko, że rowerzysta powinien:

  • Być czujny, rozglądać się na boki oraz za siebie gdy rower nie jest wyposażony w lusterka
  • Słuchać co dzieje się dookoła – jazda w słuchawkach jest niedozwolona
  • Poruszać się po wyznaczonych ścieżkach dla rowerów, jeśli ich nie ma – rowerzysta powinien poruszać się po poboczu, a jeśli jest to niemożliwe – jezdnią; rowerzysta może jeździć chodnikiem tylko w przypadku kiedy nie ma drogi dla rowerów i jednocześnie dopuszczalna prędkość pojazdu wynosi więcej niż 50km/h, a chodnik ma więcej niż 2m szerokości
  • Można jechać c

Artykuły

2015-01-27

Sponsorzy nagród w konkursie "Szkolnastrona Roku 2014"

Megamatma